anudinaabhavaabdhiyalli....17

ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಒಳ ಸಂವೇದನೆಯೂ ಬಹಳಸಲ ತಪೋಭಂಗಿತವಾಗುವದು ಅನಿವಾರ್ಯ.ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತ ಕವಿಯು ಕಾಲದ ಇಂಥ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಸಂಕ್ರಮಣವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗುವ ಕವಿಯು ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗ್ಯವನ್ತನೆಂದೆ ಎನ್ನಬೇಕು.ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಳಿನ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಸಂಕಟಗಳೊಂದಿಗೆ
ಅದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೂಲಭೂತ ಸಂಕಟಗಳೂ ಕೂಡಿದಾಗ ಆ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಉಳಿದ ಕಾವ್ಯಗಳಿಗಿಲ್ಲದ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಕಳೆಯು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಬಾಳಿನ ಮೂಲಭೂತ ದುಖಗಳ ವಿಮೋಚನೆಗೆ ಕಾವ್ಯವು ಹೇಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ?ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೇರವಾದ ಒಂದು ಸೂತ್ರರೂಪಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವು ಸಿಗುವದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.ಆದರೂ ಒಂದು ಸ್ಥೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಾದರೂ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾದರೆ ಅದನ್ನು ಶಬದಾನುಭವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಬಹುದು.
ಈ ಶಬ್ದಾನುಭವದ ವಿವರವಾದ ಪರಿಶೀಲನೆಯು ಎರಡು ಮುಖ್ಯವಾದ ತತ್ವ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡದ್ದು ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.ಒಂದೆಂದರೆ ಅದು ತನ್ನ ಒಂದು ಬೇರನ್ನು ಭಾಶಾಶಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೂ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ ತತ್ವಜ್ನಾನದಲ್ಲೂ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ